De sprinkhaan

Veel meer rupsen dan normaal en dat is weer in het voordeel van de insecten-etende vogels.Wie er ook blij mee zijn? Sprinkhanen. In natte zomers weinig, maar nu in grote getale! Op ons complex vooral de groene sabelsprinkhaan, die zo heet omdat het vrouwtje een lange, sabelvormige legboor heeft. Na de bevruchting boort ze deze in de grond en legt haar eitjes.Sprinkhanen hebben, zoals dat heet, een onvolkomen gedaanteverwisseling.Een vlinder bijv. is eerst een eitje, dan een rups, dan verpopt ze, en daaruit komt de vlinder. De eitjes van de sprinkhanen (en ook krekels), komen uit en zijn dan meteen mini-sprinkhaantjes, die we nimfen noemen. In de loop van de zomer vervellen ze ongeveer 6 x en met de laatste vervelling krijgen ze vleugels en zijn volwassen. Ze paren en sterven dan.
De groene sabelsprinkhaan is een imposante verschijning, maar met z’n grasgroene kleur bijna niet te ontdekken!
Toch zijn ze behoorlijk fors, vooral de vrouwtjes, met zo’n 6 á 7 cm! Veel mensen die regelmatig op de tuin zijn, hebben er nooit één gezien, terwijl er honderden zijn! Als u op een mooie warme zomeravond laat op de tuin blijft, kunt u ze goed horen. Een hoog getjirp, net of er iets aanloopt. Je hoort wel eens zeggen: hoor dan, krekels, maar in de meeste gevallen zijn het toch de sprinkhanen.
Normaal gesproken komen ze liefst voor in gras en onkruidbermen. Ze eten grasachtigen, maar hebben ook kannibalistische neigingen! Kleine insecten, ook kleine soortgenoten worden met smaak verorberd. Ze zijn enorm vraatzuchtig. In een paar dagen tijd hadden ze de helft van al mijn rozen afgevreten. Ik maar naar rupsen zoeken, tot ik ineens een sabelsprinkhaan zag en ving. Dat was het dus! Ogen op scherp en ja hoor, nog vijf halfwas sprinkhanen. Zo perfect gecamoufleerd dat je er soms naar staat te kijken en pas ziet als hij weg springt! Pas op met beet pakken, ze kunnen gevoelig bijten. Het geluid dat ze in de avond onophoudelijk maken, dat hoge getjirp, heeft zo’n hoge frequentie dat sommige mensen het niet horen, maar anderen er gek van worden. Ze wrijven met een achterpoot over een speciaal orgaantje op een vleugel, zoiets als een viool met strijkstok.
Mooie dieren, maar enorm schadelijk. Een neefje van ze, de Afrikaanse treksprinkhaan komt in zulke grote zwermen voor, dat ze in een dag een hele oogst wegvreten! Dan neem ik die paar rozen maar voor lief! Als u ze op uw tuin heeft, ga er niet tegen spuiten met gif, want de stervende sprinkhanen worden gegeten door allerlei kleine zoogdieren en vogels die dat gif dan ook binnen krijgen. Proberen weg te vangen of gewoon accepteren dat het er bij hoort. Mijn rozen hebben al weer nieuwe knoppen en scheuten, het herstelt zich vanzelf weer, en dank zij de vele spitsmuizen en vogels zal het bij ons nooit een plaag worden,
Veel tuinplezier,

Kees van Olst

Keer terug